ATA YOLU 12 TEMMUZ 05 AĞUSTOS 2023 ( 9 ncu Gün Şebinkarahisar-Balcana-Alucra-Yeşilbük)

Dün bitik,yorgun,sıcaktan bunalmış olarak geldiğim Şebinkarahisar’da Sultan Pansiyonda makul bir fiyata kaldım, kahvaltı dahil 250 TL.Akşam odama yerleşirken odama yeni banyo malzemesi getiren bayana sabah kahvaltısını sordum,ağabey 07:00’de başlıyor ama sen erken gel ilk gelenler kahvaltının en iyisini alıyor dedi.Bunu beynime kazıdım saat 06:40 gibi kahvaltıya indiğimde hakikaten öylemiş.Arkadaş milyon TL versen bu kadar güzel,kaliteli kahvaltı bulamazsın,çok şanslıyım vesselam.Kahvaltı sonrası oyalanmadan 07:15 gibi pansiyondan ayrıldım.Bugün zorlayıcı bir rota beni bekliyor,Şebinkarahisar-Alucra arası indisi çıktısı bol,Alucra sonrası ise bol tırmanış olacak ama görülmeye değer bir coğrafyada yol alacağım, aynı zamanda Birinci Dünya Savaşı ve Rus işgalini de hatırlayacağız.

 

9 ncu Gün 20 Temmuz 2023 Şebinkarahisar-Balcana-Alucra-Yeşilbük:

Şebinkarahisar’ a ilk 2019’da,sonra 2020’de ve şimdi 2023’de üçüncü defa geldim ve üçünde de Şebinkarahisar’da konakladım. Zorlu bir coğrafyaya sahip ama bir o kadar da güzel Şebinkarahisar’ı ayrılmadan önce bir daha hatırlayalım isterim.

Şebinkarahisar:Şebinkarahisar’ın dip tarihine ilişkin yeterli bilgiler henüz istenen nitelikte değildir.M.Ö. 65 yıllarında Romalılar’ın egemenliğine giren Şebinkarahisar M.S. 391’de Orta Asya’dan Peçenek ve Koman Türkleri tarafından istila edilmiş ve 60 yıl kadar bu Türklerin himayesinde kalmıştır. Şehir Romalılar ve Türkler arasında devamlı el değiştirmiştir. 1071 Malazgirt Savaşından sonra Şebinkarahisar bir daha çıkmamak üzere Türklerin eline geçmiştir.Akkoyunlu Devletinin 1473 yılında Fatih Sultan Mehmet’e Otlukbeli Savaşı ile yenilmesinden sonra, Şebinkarahisar Osmanlı Devlet idaresine girdi. Şehzadeler Şehri olarak anılan Karahisar, Karahisar-ı Şarkî adıyla anılmış ve yönetim açısından sancak durumuna getirilerek yönetilmiştir. Kurtuluş Savaşı’nda Şebinkarahisar’lıların üstün gayret ve fedakarlıkları her türlü takdirin üstündedir. 1919 yılında Erzurum’da toplanan kongreye Şebinkarahisar’ı temsilen Dr. Cemil ŞENCAN delege olarak katılmıştır. 1920 yılında ilçede Anadolu Müdafa-i Hukuk Cemiyeti Şurası kurulmuştur. Cemiyet bu dönemde dış tahriklerle, şımarık Ermeni ve Rum çetelerinin mezalimlerinin büyümesine engel olmuştur.1923 yılında çıkarılan bir yasa ile Türkiye’de bulunan Livalar (Sancak) İl haline getirilmiş bu arada Şebinkarahisar’da İl olmuştur. 10 yıl süre ile İl durumunu muhafaza eden Şebinkarahisar 2197 Sayılı Kanunla 1933 yılında İlçe statüsüne getirilmiştir.Rakımı: 1.352 m.dir.Şebinkarahisar Kalesi,Taşhanlar,Atatürk Müze Evi,Fatih Camii,İstiklal Çeşmesi, görülecek yerlerdir.Kaynak: T.C. Şebinkarahisar Kaymakamlığı

Atatürk Evi ve Müzesi.

Dün bir türlü gezmek nasip olmamıştı,sabah gezerim niyeti ile Atatürk Evi ve Müzesi’ne hareket halindeyken Belediye önündeki çeşmeden sularımı tazeledim ve mesai daha başlamadığı için nöbetçi zabıta varmıdır diye baktım ama kimseleri bulamadım,telefona da cevap veren olmadı.Atatürk Evi ve Müzesi önüne gelip tekrar tekrar telefon ettim ama mesai başlamadığı için demek ki cevap vermiyorlar,ne yapalım gezemeyeceğim demek ki.2020 yılında gezmiştim,hiç olmaz ise o bana teselli oldu.

Şebinkarahisar ve Atatürk: Şebinkarahisar Giresun’un bir ilçesidir. 1923 yılında il olmuş, 1933 yılında Giresun vilayetine bağlanmıştır. Osmanlı dönemindeki adı Şarkikarahisar’ dır. Karahisar-ı Şarki şekli de kullanılmıştır. “Doğu Karahisar” anlamına gelir.Mustafa Kemal Atatürk 11 Ekim 1924 Şebinkarahisar’ da Türk Ocağını ziyaretinde, ocağın imkansızlığı karşısında kendisinden özür dilenmiş , Atatürk burada yaptığı konuşmada: ” Ben bu şehri çok beğendim.Sevgimin temadisine alem olmak üzere Şark-ı Karahisar adını Şebinkarahisar olarak tashihini teklif ediyorum, demiştir.Kaynak:Şebinkarahisar Belediyesi. 

Atatürk Evi ve Müzesi : 11 Ekim 1924 tarihinde Ulu Önder Atatürk’ ün ilçemizi ziyaretlerinde bir gece kaldıkları ev hazinece istimlak edilmiş, Karayolları Genel Müdürlüğü’ nce ayrılan 3 milyon TL. ödenekle tamir ve restore edildikten sonra 1932 yılı içerisinde yapılan çalışmalar sonucu  ev o tarihlerdeki aslına uygun şekilde döşenerek 11 Ekim 1982 tarihinde “Atatürk Evi ve Müzesi” adı altında ziyarete açılmıştır. Müzede Atatürk’ ün kullandıkları eşyalar, tarihi nitelikteki diğer eşyalar sergilenmekte. Müze içerisinde 500 kitaplık bir Atatürk kütüphanesi ve resimlerle Atatürk Köşesi bulunmaktadır.Kaynak:Şebinkarahisar Belediyesi.

Şebinkarahisar’dan ayrılıp Tamzara köyü istikametine inişe geçmeden önce kaleyi görselledim,bu görsel ile birlikte bir defa  daha Şebinkarahisar Kalesini hatırlayalım.

Şebinkarahisar Kalesi: Şebinkarahisar Kalesi ilçe merkezinin kuzeyinde

kalan ve Hacı Kayası olarak bilinen şehre hâkim bir tepe üzerinde yer almaktadır. Şebinkarahisar Kalesi’nin yapım tarihi hakkında bilgi veren 

kitabesi mevcut değildir. İhtişamlı kalenin ilk kuruluşunun Roma öncesine kadar gittiği, surların büyük bölümünün Mengücekler zamanında yeniden yapıldığı yönünde bilgiler bulunmaktadır. Özellikle Mengücekli hükümdarlarından Fahrettin Behramşah’ın 1184 yılında kaleye önemli eklemeler yaptırdığı belirtilir. Kalenin günümüzdeki girişi ve surları Selçuklu ve Osmanlı dönemlerine aittir. Kale kapısı üzerindeki kitabe ve çift başlı kartal kabartması 1896 yılında yok edilmiştir. Osmanlı döneminde birkaç defa onarılan kale 1915 Ermeni ayaklanmasında büyük zarar görmüştür.Kaynak:Türkiye Kültür Portalı

Şebinkarahisar,Alucra arası 42 kilometre,6 kilometrelik Tamzara inişi ile bu kilometrenin bir bölümünü aldım ve Alucra tarafına yöneldiğimde önümde 35 kilometre kalmıştı.Bu bölümde bir tepeciği çıkarken yaklaşık 500-700 metre önümde yine bir bisiklet turcusu, ben tırmanırken o iniş bölümünü yapıyordu, demekki oda Şebinkarahisar’da konaklamış ve erkenci.Ben bu adamı yakalayamayacağım galiba!!!!Öyle bir derdim yok ama yakalarım belki de!

Alucra istikametine doğru yol alırken ikinci tepeciğin doğal seyir bölgesinde  iki güzel manzarayı yakalayıp albüme koydum.Buraları Yıltarış ve Avutmuş bölgeleri.

İkinci tepeye çıkıp kendimi aşağıya saldığımda muhteşem bir yeşillik ile suyun buluştuğu vadi içindeki Çamlıbel’e vardım.Çamlıbel bölgesi gerçekten güzel bir yer,bu güzellik ne anlatılır nede fotoğraf karesi ifade edebilir.

Çamlıbel’den sonra Alucra Çayı vadisi içinde 6 kilometrelik tırmanış yaparak yoluma devam ettim.Bu tırmanış esnasında 2 çeşme serinlememe vesile oldu.

İniş başlamadan önceki üçüncü çeşme 6 kilometrelik yorgunluğu atma ve kahve molası verme yerim idi.Vadi içinde söğüt gölgesinde küfür küfür esen bir atmosferde kahvemi yudumladım.

Gürül gürül akan Alucra Çayının görüntüsü ile Şebinkarahisar’a 24 kilometre uzaklıktaki Balcana’ya vardım.Balcana’dan sonra 12 kilometrelik bir tırmanışın beni beklediğini bildiğimden köy bakkalı ile kahvesinin bir arada olduğu yerde mola verdim.Serinleyici bir şeyler içerken orada bulunanlarla sohbete başladık.Sohbet biraz fazla uzadı,bu arada önüm sıra giden bisiklet turcusunun yabancı olduğunu ve benim yarım saat önümde olduğunu öğrendim.O burada mola vermediğine göre arayı bayağı açtı demek ki…..

Bol çeşmenin olduğu  Alucra Çayı vadisi tırmanışım esnasında hemen hemen her çeşmede durdum,serinledim,sularımı tazeledim.Dünkü sıcak gibi olmasa da yine de hava da sıcaklık var,çeşmelerin kıymetini bilmek gerek.Yol alırken saymadım ama yazımı kayda geçerken wikiloc kayıtlarıma baktım 12 kilometrelik tırmanış boyunca 6 tane çeşme işaretlemişim,buda demek ki 2 kilometre başına 1 çeşme düşüyor,çok iyi.

Tırmansam da,insem de fark etmez,ilgimi çeken hiç bir şeyi kaçırmam ve her şeyi adeta beynime kazırım,ilerde lazım olur düşüncesi ile!!!!.Bu yoldan Ferdi Kızıl ile 2019’da geçmiştik,buralarda bir yerde tarihi köprü var diyordum 500 metre yanılma ile Muhara Köprüsü’nün yerini buldum.
Tarihi Muhara Köprüsü:Şebinkarahisar – Alucra yolu üzerinde Muhara Köyü yakınlarında yer alır. Alucra Deresi’nin iyice daraldığı bir noktada inşa edilen köprünün, yapım tarihi ve yaptıranı hakkında bilgi veren kitabesi veya dönem kaynağı mevcut değildir. Köprüde inşa malzemesi olarak kesme ve moloz taş kullanılmıştır. Köprü, basık kemerli ve iki gözlü olup uzunluğu 35.10 metre, genişliği ise 6.00 metredir.Kaynak:T.C.Kültür ve Turizm Bakanlığı

Son Savunma Hattı Alucra.

Öğle vakti Aktepe-Mesudiye arasında düz bir alanda yol aldım.Sonra sabah bölümünün son tepesi olan 1630 rakıma çıkıp 1470 rakımdaki Alucra’ya iniş yaptım.Bu görseller eşliğinde Alucra’dan bahsedebilirim.

Alucra: Alucra’nın yerleşim tarihi Hitit’lere kadar uzanmaktadır. İskitler, Kimmerler, Medler, Persler, Romalılar ve Bizans’ lılar bölgede sırasıyla hakimiyet kurmuşlardır.M.S.391 yılında Alucra Orta Asya’dan gelen Kıpçak ve Peçenek Türklerinin istilasına uğramış, bölge 60 yıl kadar Türklerin yönetiminde kalmıştır. 8. Yüzyılda ise Maveraünnehir ‘den gelen Oğuz boylan Çamoluk, Çakmak ve Koman bölgelerine yerleşmişlerdir.1071 Malazgirt zaferinden sonra Alucra ve çevresi Selçuklular tarafından fethedilmiş, Merkezi Trabzon’da bulunan Danışmend Beyliğinin idaresine verilmiştir. Bölge Bizans ve Mengüçler arasında bu dönemlerde birkaç kez el değiştirmiştir.Osman oğulları Anadolu birliğini kurunca, Alucra da bu beyliğe katılmış oldu. Akkoyunlu Devleti Alucra’yı bir dönem topraklarına kattı. Ancak Fatih Sultan Mehmet Han bu bölgeye sefer düzenleyerek geri aldı. Otlukbeli savaşından sonra da Alucra bölgesi tamamen Osmanlı İdaresinde kalmış oldu. Aluç ağacının çok olması dolayısıyla bu dönemde ismini aldığı sanılmaktadır.Anadolu’da çıkan celali isyanlarından Alucra da etkilenmiştir. Bu bölgedeki isyancılar Kuyucu Murat Paşa tarafından sindirilmiştir.1 nci Dünya savaşında Alucra’da bir cephe oluşturulmuş, cephe komutanı Mareşal Fevzi ÇAKMAK karargahını bugünkü Çakmak köyünde kurmuştur. Halen bu köyde bir şehitlik mevcuttur.1933 yılında Şebinkarahisar’ın da ilçe olması dolayısıyla Alucra Giresun İline bağlı bir ilçe olmuştur.Kaynak:T.C.Alucra Kaymakamlığı 

Alucra Şehitliği.
Alucra’ya iniş yaparken sağınızda bayrağımızın dalgalandığı yerde muhakkak durun,sükünetle duanızı okuyun,saygı duruşunuzu yapın, çünkü orası 12 Şehidimizin ebedi yeri,Alucra Şehitliği.Önce şehitlik yanındaki çeşmede serinledim,elimi yüzümü yıkadım, derin nefes aldım ve Şehitlerimizin ebedi mekanına girip duamı okudum, saygımı sundum,tüm şehitlerimizin ruhları şad olsun.

Şehitliğimizin içinde bulunan Bayrağımızın görseli ile Son Savunma Hattı Alucra hakkında  önemli sayılabilecek bilgi aktarmak isterim.

Fevzi Çakmak Paşa:12 Ocak 1876, İstanbul – 10 Nisan 1950, İstanbul), Türkiye’nin Mustafa Kemal Atatürk’ten sonraki ikinci ve son mareşali. İlk Millî Savunma Bakanı ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Cumhuriyet dönemindeki ilk genelkurmay başkanı ve Osmanlı İmparatorluğu’nun 3 Şubat 1920 ile 5 Nisan 1920 tarihleri arasındaki Harbiye Nazırı’dır.

Alucra’dan ayrıldım,Şiran istikametine yol alıyorum.Şiran Alucra’ya 42 kilomtere mesafede ama orada komaklamayı düşünmüyorum, Konaklı yada Yeşilbük olabilir.Ben böyle Alucra’dan sonra tırmanma modunda yol alırken ara ara yol yapımı ve yeni asfaltlama yapılması bana zor anlar yaşatmakta,her tarafım zift oldu.

Fındıkbeli Geçidi.
Son kilometrede rüzgara karşı yol almanın sıkıntısı ile biraz zorlansam da nihayetinde Fındıkbeli Geçidindeyim.Fındıkbeli Geçidi ile beraber Ata Yolu’ndaki geçitler fragmanları da başlıyor.

Konaklı.
Fındıkbeli Geçidi’nden 5 kilometre iniş ile Konaklı köyü yakınlarındaki Konaklı Baraj Göletine ulaştım.Bugün kafamda ya burası, olmaz ise Yeşilbük Kasabası kamp yeri olarak vardı.Konaklı Göleti’ne bir hamle yaptım ama 2 araba insan, birinin müziği son ses açık (muhtemelen kafa çekmeye geldiler) göletin dar kamp kurulacak alanına giriş yaptığını görünce Konaklı Göleti kampını iptal ettim. Kimse ile uğraşacak halim yok ama buranın cazip bir yer olduğunu da beyan etmek isterim.

Yeşilbük Kampı.
Kasaba meydanındaki tostçuda karnım doydu,hemen karşıdaki A-101’e gidip akşam için içecek, çerez, sabah için kahvaltılık bir şeyler alıp hiç bisiklete binmeden Jandarma Karakoluna bitişik okulun yolunu tuttum.Önce genç Jandarmaların yanına uğradım,soğuk çaylarını içtim,sohbet ettik,okulun bahçesinde kalacağımı söyledim,tabii kimliğimi de ibraz ederek.Onların vaktini fazla almadan bitişikteki okul bahçesindeki kameriyenin yanında aldım soluğu.Mekan iyi, korunaklı,emniyetli daha ne olsun.Kasaba merkezinde şahsi temizlik yapmıştım ama çadır kurarken biraz terledim,tekrar temizlik harekatı yaparak serinledim.Bugün Şebinkarahisar hareket ile son savunma hattı Alucra’yı geçerek Yeşilbük’e ulaştım,bu akşam Yeşilbük’ün misafiriyim.Yarın hedefimde Şiran ve öğleye kadar Kelkit’e varmak var,Kelkit’te ekranı kırılan telefonumu yaptırmayı düşünüyorum,sonrasın da varabilirsem Köse.Evet Ata Yolu projem Birinci Dünya Savaşında işgale uğrayan bölgelerde yol alma ile devam ediyor.İzlemeye devam edin.

9 ncu Gün 20 Temmuz 2023 Şebinkarahisar-Balcana-Alucra-Yeşilbük:71 km